5

Хамон тавре, ки инсон вакте ба дунё меояд, олими билкувва аст, на олими билфеъл, хамчунин инсонияти инсон низ билкувва аст, на билфеъл.
Вакте масъала ба ин мархила мерасад, ки одам шудан ва инсонияти инсон дар чист; ин инсониятро як зистшинос (биолог) наметавонад ба мо нишон бидихад ва як «пизишк» хам наметавонад ба мо муаррифи кунад. Инсоният амрест, ки хатто мактабхои моддигари хам онро инкор намекунанд, вале дар айни хол бо меъёрхои модди хам намешавад онро санчид. Вале инсон худаш барои худаш дарвозаи маънавиёт аст. Чуноне ки Расули акрам (с) мефармоянд: «Ман арафа нафсаху факад арафа раббаху». (Он касе, ки нафси хешро шинохт, пас ба тахкик парвардигорашро хам хохад шинохт). Ва дар чои дигар мефармоянд: «Ман лам яъриф нафсаху баъуда ан субулин-начãти ва чабата физзалãли валчахãлãт». (Он касе, ки нафси худро нашиносад, аз рохи начот дур мемонад ва дар гумрохиву нодонихо фурe меравад). Яке аз дарвозахо, ки инсон метавонад аз вучуди худаш ба олами маъно пай бибарад ва бифахмад, ки гайр аз масоили модди .. ДАВОМ ДОРАД.....